zaterdag 22 augustus 2015

Bio-ecologisch bouwen: week 2


Alle begin is moeilijk... dat bleek nog maar eens bij het prille begin van onze bijbouw. Maten die niet helemaal klopten en een fout uit het verre verbouwverleden (van het eigenlijke huis) braken ons even zuur op. Manlief zette de hele bouw op pauze tot onze architect ter plekke kon ingrijpen. En weer, ook al begonnen we met veel frustraties aan de werfvergadering, was de sfeer compleet gekeerd aan het einde ervan. Elk gesprek met de architect geeft ons zo'n boost, zo'n goesting, zo'n vertrouwen in onszelf. Thomas vloog er meteen in en plaatste op zijn eentje de balken voor de kolommen. Die overleefden de storm en de volgende twee dagen kon hij rustig verder telkens drie balken tegen elkaar plaatsen, zodat ze samen één stevige kolom per keer vormen.



Daarna werd het werkvolk opgetrommeld. Met z'n drieën plaatsten ze het kader van de verdiepingsvloer. Op het einde van de werkdag kreeg ik een toch licht gestresseerde man onder ogen (ondanks de vlotte werkdag): "Dat heb ik toch wat onderschat, die zware balken op hoogte plaatsen".


Dan was het de beurt aan de verdiepingsvloer-roostering geplaatst. Met z'n tweetjes, deden ze dat. De stress voor de zware gebogen dakspanten begint te groeien. Hoe gaan ze die in 's hemelsnaam naar boven krijgen? Manlief weigert een kraan te huren en gaat nog steeds voor brute mankracht.


Terwijl ik naar de winkel ging legde manlief een deel van de vloerroostering van het gelijkvloers. Morgen gaat hij het hout verhuizen dat op de oprit van de buren liggen. Die gaan namelijk binnenkort verhuizen en hebben dus hun volledige oprit nodig.

Intussen is de "speeltuin" van Tibe dus een verdiepje uitgebreid. Jammer genoeg is de verleiding zo groot voor hem om de vele ladders op te klimmen, dat het moeilijk is om hem uit te leggen hoe gevaarlijk het daarboven is.
De poezen hebben ook hun weg naar boven gevonden. Midden in de nacht staan ze nu te janken aan ons slaapkamerraam en krabben het vliegenraam stuk. Eerst dacht ik dat de poes wel naar boven, maar niet meer naar beneden durfde. Dus stond ik daar, midden in de nacht, op een hoge ladder met een krabbende poes in mijn armen. Huisdieren, ik heb er precies veel nachtelijke uren voor over... (lees hier nog zo'n verhaal)

Dezer dagen is het moeilijk om aan één stuk door te werken. Voorbijgangers blijven staan, kijken nieuwsgierig naar de vorderingen, en manlief kan het dan niet laten om een uitgebreide uitleg te geven. Zo bio-ecologisch bouwen, 't is een echte passie!


dinsdag 18 augustus 2015

De oogst van de dag: ons huis

Ons huis (het bij te bouwen deel toch), voor de oogst:




In september is het zover. Nog even geduld, dan zijn we hopelijk klaar om met het stro te bouwen!

donderdag 13 augustus 2015

De Grote Test

And then I'l huff and I'll puff and I'll blow your house in!

Storm op komst, en manlief heeft zich net bezig gehouden met de eerste kolommen de hoogte in te steken. In snelheid gepakt staan alle kolommen van het gelijkvloers overeind, maar slechts 1/3 in stevigheid. Dit is enorm spannend of ze de storm overleven...


zaterdag 8 augustus 2015

Ikea voor gevorderden (de bio-ecologische verbouwing)

Dag 1: levering van het hout.
Hier wordt het dak afgeladen.


Zo. Hier ligt ie dan, onze achterbouw. Gewoon, een groot bouwpakket.
Ikea voor gevorderden, zeiden we.

De levering is zo groot dat er een deel op de oprit van de buren komt te liggen.

Tot manlief ermee begon. Een kort overzicht van de eerste dagen.

Dag 1
Hout lossen. Eerste balken zagen op maat van het plan. Merken dat de maten van het plan niet bepaald met de realiteit overeen komen.
Stress. Hopeloos proberen de architect te pakken te krijgen die nog op verlof is. Gelukkig zit er een hulplijn op het architectenbureau.

Dag 2
Na een nachtje slapen duiken de volgende vragen op. Gelukkig zit Marie-Laure weer aan de andere kant van de hulplijn, en hebben we weer goede moed om verder te gaan. Tot er gemeten moet worden om dit keer effectief het gezaagde hout perfect vast te leggen.
De moed zinkt manlief in de schoenen. De hele dag wordt er gemeten, opnieuw gemeten, nog eens gemeten. Pas om 21u is er het langverwachte aha!-moment, wordt de eerste juiste lijn gevonden van waarop er verder gewerkt kan worden. Alle begin is moeilijk, die grens is nu ook overwonnen!

Dag 3
Een rustige dag voor manlief. Het hout voor de bodemplaat is gezaagd op maat en ligt min of meer op z'n plaats. De eerste lijn is perfect uitgetekend. Vandaag werkt hij op z'n eigen tempo voort. We zijn vertrokken. Met de eerste hindernissen die overwonnen zijn, zeggen we terug met de glimlach:

"Zelf een houtskelet bouwen? Ikea voor gevorderden ;-)". Terwijl we dit schrijven zit manlief zelfs vrolijk te zingen en te fluiten tijdens het werken: "Dit is mijn huis, nanananaaa".

Dag drie: de eerste balk wordt vastgeschroefd. Nu is 't voor echt.

Alle hulp is welkom

Het resultaat van twee dagen vloeken, meten, denken en één dag op zijn eentje werken:
het kader van de fundering ligt. "Nanananananaaa, dit is mijn huis"

woensdag 29 juli 2015

Inspiratie uit de tuin: perziken!

Elke keer als ik voorbij onze perzikboom wandel, begint er een koor van achtergrond zangeresjes in mijn hoofd te zingen van "a-a-ooh, a-a-ooh". Niet veel later voegt Prince daar zijn stem aan toe "she's a peach"


Ik zocht het eerste het beste recept voor perziktaart, want ik had al een tijdje zin in... perziktaart. En buiten de speltbloem en de suiker (kokosbloesemsuiker ipv basterdsuiker) liet ik het recept ongewijzigd. Ik ben niet overtuigd of het de beste keuze was (dus eet ik nog een stukje om mezelf te overtuigen...). De ene hap vind ik heel geslaagd, de volgende weer wat minder...



Maar ik ben al lang blij dat ze niet naar ajuin smaken, die perziken. Of dat mijn ogen ervan beginnen tranen!

woensdag 22 juli 2015

Laat het gras maar groeien... elektrisch of handmatig maaien?

Nooit gedacht dat ik hier nog iets zou schrijven over een grasmaaier. Maar het heeft ons zo lang bezig gehouden dat ik dacht: ik help anderen uit de nood met ons getwijfel. Want wij hadden het voor een keertje niét bij het rechte eind. Het dilemma: een handmatige of een elektrische grasmaaier?

Onze huidige grasmaaier heeft het begeven (een veel te groot, veel te zwaar ding dat op brandstof maait). Gelukkig maar, want manlief moest altijd het gras afdoen omdat ik het niet in gang kreeg. Nu krijgt hij het dus ook niet meer in gang. En hoewel we van 't principe zijn om zoveel mogelijk te repareren: die grasmachine past niet in onze tuin.

Dus stonden we voor het dilemma om voor een elektrisch of een handmatig exemplaar te gaan. Een duwerke vond ik wel helemaal passen in onze filosofie, maar is het wel zo handig? De meningen die ik las, liepen wat uit elkaar. Is het alleen de grootte van de tuin die van belang is bij de keuze van je maaier?
Wel, laat ik nu voor eens en voor altijd duidelijkheid brengen. Hou rekening met het volgende voor je een beslissing neemt:

1. Je maaigedrag
Ben je niet het type dat dagelijks - of zelfs wekelijks - het gazon maait? Dan zou ik al eens twee keer nadenken. De messen snijden heel mooi het gras af. Maar als het te lang is, wordt het gras gewoon platgereden, ontspringt het de dans met de messen en staat het achter je alweer mooi terug recht.

2. Het geluid
Sinds enkele maanden hebben we een elektrische bakfiets. Die bakfiets hadden we al lang, maar manlief pimpte die, zodat we geen tweede auto nodig hadden. Het jammere is dat die batterij met momenten irritant veel lawaai maakt.
Het idee van een motor-loze grasmachine sprak me dus wel aan. Lekker stil het gras afdoen, en je niet schuldig voelen als je eens op zondag merkt dat het gras nu écht wel te lang wordt.

Vergeet het maar. Het geluid dat die snijdende messen maken is zo mogelijk nog irritanter dan een gewoon monotoon ronkende grasmachine (het is niet bepaald luider, maar vooral irritant door het ritme). Was me dat een teleurstelling.

3. De grassoort
Bestaat je gazonnetje uit een onberispelijke replica van een biljartlaken? Ga ervoor. Maar heb je, net als bij ons, een mengeling aan grassen waarvan sommigen ongetwijfeld nog recht uit de oertijd komen? En ben je niet vies van een paardebloem in je gazon? Vergeet het dan maar dat je er vlot door geraakt met een duwerke.


Ook putten (denk aan de bergen en gangen van een mol, grrrr) of bergjes (voor spelende kinderen, zelf aangelegd!) zijn niet bevorderlijk voor een vlotte doortocht met een handmatige grasmaaier.
Maar als je dus een vlak, onberispelijk gazonnetje hebt en het geluid je niet stoort: ga ervoor! Ik ben nog altijd gewonnen voor de charme.

Gelukkig kregen wij de dag na teruggave van ons duwerke een elektrische grasmaaier in onze schoot geworpen. Van iemand die toch liever met een duwerke maait.

zaterdag 18 juli 2015

Terug in de startblokken: over een bio-ecologische verbouwing

Wat vooraf ging
9 jaar geleden begon onze zoektocht naar een eigen huis. Op een avond was ik op weg naar mijn zus en stond voor het rode licht. Mijmerend dacht ik terug aan ons trouwfeest, want dat vond plaats in de straat waar ik voor het rode licht stond. En opeens ging er een belletje rinkelen in mijn hoofd: stond hier geen huis te koop? Met het licht nog steeds op rood, sloeg ik gauw mijn agenda open. En ja, deze straat kwam voor in mijn "te bezichtigen"-lijstje. 
Het licht sprong op groen, ik zette mijn pinker op en reed de straat in. Stapvoets keek ik naar de huisnummers, kwam tot stilstand voor nummer 16 en voelde de klik. Dit zou ons huis worden.



De verbouwing
In het huis was bijna niks. Geen keuken, geen badkamer, geen WC-met-waterbak. Wel centrale verwarming én elektrische rolluiken (prioriteiten, weet je wel). Eigenlijk was dat ideaal, want verbouwen van een tabula rasa is best dankbaar.
Voor ons was het duidelijk: we wilden de verbouwing zo ecologisch mogelijk doen. Maar ons budget was beperkt, dus stelden we prioriteiten. Vooral goed isoleren. Gaandeweg merkte ik dat we steeds koppiger ons eigen ding deden. Geen compromissen sluiten.
Omdat we bijna alles zelf deden, kon onze ecologische verbouwing veel verder gaan dan "vooral goed isoleren". We kozen bijna altijd voor de bio-ecologische materialen: houtvezel en papierpulp als isolatie, papiervezelplaten in plaats van gyproc, en vooral veel leem als bezetting.




De materialen inspireerden ons en lieten ons huis organisch groeien. Het vroeg zijn tijd, maar wij namen die tijd. Het huis zelf is nu zo goed als klaar (eigenlijk onveranderd sinds de geboorte van Tibe). Give or take een plafond of drie.
Een onafgewerkte WC.
Twee te vervangen trappen.
En een muur hier en daar die nog bezet moet worden.

Vanaf het prille begin wisten we dat onze verbouwing in fasen zou verlopen. En dat de laatste fase een strobalen bijbouw zou worden.

Nu is de tijd eindelijk rijp (en het graan ook!). De komende maanden (en waarschijnlijk jaren) kan je hier ook alle avonturen van de verbouwing lezen!