woensdag 29 juli 2015

Inspiratie uit de tuin: perziken!

Elke keer als ik voorbij onze perzikboom wandel, begint er een koor van achtergrond zangeresjes in mijn hoofd te zingen van "a-a-ooh, a-a-ooh". Niet veel later voegt Prince daar zijn stem aan toe "she's a peach"


Ik zocht het eerste het beste recept voor perziktaart, want ik had al een tijdje zin in... perziktaart. En buiten de speltbloem en de suiker (kokosbloesemsuiker ipv basterdsuiker) liet ik het recept ongewijzigd. Ik ben niet overtuigd of het de beste keuze was (dus eet ik nog een stukje om mezelf te overtuigen...). De ene hap vind ik heel geslaagd, de volgende weer wat minder...



Maar ik ben al lang blij dat ze niet naar ajuin smaken, die perziken. Of dat mijn ogen ervan beginnen tranen!

woensdag 22 juli 2015

Laat het gras maar groeien... elektrisch of handmatig maaien?

Nooit gedacht dat ik hier nog iets zou schrijven over een grasmaaier. Maar het heeft ons zo lang bezig gehouden dat ik dacht: ik help anderen uit de nood met ons getwijfel. Want wij hadden het voor een keertje niét bij het rechte eind. Het dilemma: een handmatige of een elektrische grasmaaier?

Onze huidige grasmaaier heeft het begeven (een veel te groot, veel te zwaar ding dat op brandstof maait). Gelukkig maar, want manlief moest altijd het gras afdoen omdat ik het niet in gang kreeg. Nu krijgt hij het dus ook niet meer in gang. En hoewel we van 't principe zijn om zoveel mogelijk te repareren: die grasmachine past niet in onze tuin.

Dus stonden we voor het dilemma om voor een elektrisch of een handmatig exemplaar te gaan. Een duwerke vond ik wel helemaal passen in onze filosofie, maar is het wel zo handig? De meningen die ik las, liepen wat uit elkaar. Is het alleen de grootte van de tuin die van belang is bij de keuze van je maaier?
Wel, laat ik nu voor eens en voor altijd duidelijkheid brengen. Hou rekening met het volgende voor je een beslissing neemt:

1. Je maaigedrag
Ben je niet het type dat dagelijks - of zelfs wekelijks - het gazon maait? Dan zou ik al eens twee keer nadenken. De messen snijden heel mooi het gras af. Maar als het te lang is, wordt het gras gewoon platgereden, ontspringt het de dans met de messen en staat het achter je alweer mooi terug recht.

2. Het geluid
Sinds enkele maanden hebben we een elektrische bakfiets. Die bakfiets hadden we al lang, maar manlief pimpte die, zodat we geen tweede auto nodig hadden. Het jammere is dat die batterij met momenten irritant veel lawaai maakt.
Het idee van een motor-loze grasmachine sprak me dus wel aan. Lekker stil het gras afdoen, en je niet schuldig voelen als je eens op zondag merkt dat het gras nu écht wel te lang wordt.

Vergeet het maar. Het geluid dat die snijdende messen maken is zo mogelijk nog irritanter dan een gewoon monotoon ronkende grasmachine (het is niet bepaald luider, maar vooral irritant door het ritme). Was me dat een teleurstelling.

3. De grassoort
Bestaat je gazonnetje uit een onberispelijke replica van een biljartlaken? Ga ervoor. Maar heb je, net als bij ons, een mengeling aan grassen waarvan sommigen ongetwijfeld nog recht uit de oertijd komen? En ben je niet vies van een paardebloem in je gazon? Vergeet het dan maar dat je er vlot door geraakt met een duwerke.


Ook putten (denk aan de bergen en gangen van een mol, grrrr) of bergjes (voor spelende kinderen, zelf aangelegd!) zijn niet bevorderlijk voor een vlotte doortocht met een handmatige grasmaaier.
Maar als je dus een vlak, onberispelijk gazonnetje hebt en het geluid je niet stoort: ga ervoor! Ik ben nog altijd gewonnen voor de charme.

Gelukkig kregen wij de dag na teruggave van ons duwerke een elektrische grasmaaier in onze schoot geworpen. Van iemand die toch liever met een duwerke maait.

zaterdag 18 juli 2015

Terug in de startblokken: over een bio-ecologische verbouwing

Wat vooraf ging
9 jaar geleden begon onze zoektocht naar een eigen huis. Op een avond was ik op weg naar mijn zus en stond voor het rode licht. Mijmerend dacht ik terug aan ons trouwfeest, want dat vond plaats in de straat waar ik voor het rode licht stond. En opeens ging er een belletje rinkelen in mijn hoofd: stond hier geen huis te koop? Met het licht nog steeds op rood, sloeg ik gauw mijn agenda open. En ja, deze straat kwam voor in mijn "te bezichtigen"-lijstje. 
Het licht sprong op groen, ik zette mijn pinker op en reed de straat in. Stapvoets keek ik naar de huisnummers, kwam tot stilstand voor nummer 16 en voelde de klik. Dit zou ons huis worden.



De verbouwing
In het huis was bijna niks. Geen keuken, geen badkamer, geen WC-met-waterbak. Wel centrale verwarming én elektrische rolluiken (prioriteiten, weet je wel). Eigenlijk was dat ideaal, want verbouwen van een tabula rasa is best dankbaar.
Voor ons was het duidelijk: we wilden de verbouwing zo ecologisch mogelijk doen. Maar ons budget was beperkt, dus stelden we prioriteiten. Vooral goed isoleren. Gaandeweg merkte ik dat we steeds koppiger ons eigen ding deden. Geen compromissen sluiten.
Omdat we bijna alles zelf deden, kon onze ecologische verbouwing veel verder gaan dan "vooral goed isoleren". We kozen bijna altijd voor de bio-ecologische materialen: houtvezel en papierpulp als isolatie, papiervezelplaten in plaats van gyproc, en vooral veel leem als bezetting.




De materialen inspireerden ons en lieten ons huis organisch groeien. Het vroeg zijn tijd, maar wij namen die tijd. Het huis zelf is nu zo goed als klaar (eigenlijk onveranderd sinds de geboorte van Tibe). Give or take een plafond of drie.
Een onafgewerkte WC.
Twee te vervangen trappen.
En een muur hier en daar die nog bezet moet worden.

Vanaf het prille begin wisten we dat onze verbouwing in fasen zou verlopen. En dat de laatste fase een strobalen bijbouw zou worden.

Nu is de tijd eindelijk rijp (en het graan ook!). De komende maanden (en waarschijnlijk jaren) kan je hier ook alle avonturen van de verbouwing lezen! 

dinsdag 14 juli 2015

Verwacht het onverwachte (in de eco-tuin)

Misschien denk je bij een eco-tuin meteen aan een (gezellige) wildernis, maar meestal is het tegendeel waar. Hoewel je bij een eco-tuin wel veel moet kunnen loslaten. Genieten staat voorop, zowel voor jezelf als voor de fauna en flora. Staat een plant niet op z'n plaats? Dan gaat die dood. Staat een plant er juist wél op z'n plaats, dan kan die je verrassen.

Zeker als je die plant er zelf helemaal niet geplaatst hebt.

Doorheen de jaren zijn er al veel planten verdwenen, maar nu zijn er ook enkele aangename verrassingen te ontdekken. Na een ontspannende avondwandeling door de tuin kon ik er niet aan weerstaan die verrassingen hier te delen. 


Die berk bijvoorbeeld, die komt opeens van onder onze boomhut piepen. Hoeraa! (hoewel ik niet denk dat onze boomhut het zal overleven als ik hem hier zijn gang laat gaan...)


Dit is één van de vele planten die als "onkruid" zijn beginnen schieten, maar die ik door nieuwsgierigheid heb laten staan. Het blijken mooie bloemen te zijn, dus geniet ik ervan. Ze doen het daar goed, bij die pioenen: als de pioenen uitgebloeid zijn, staan deze bloemen volop in bloei.


Daarbij heb ik al enkele jaren wanhopig geprobeerd om pompoenen te kweken, maar door omstandigheden mislukte dat altijd. Dit jaar besloot ik dat het toch geen zin heeft: als het pompoenseizoen daar is, krijgen we ze toch van alle buren en vrienden in onze schoot geworpen. Maar net nu zijn er spontaan drie pompoenplanten aan het groeien in het kippenhok! (waarschijnlijk van pompoenzaden bij onze etensresten.)


Zorgen voor de vogels - en niet alleen de kippen - in de tuin, zorgt voor nog meer aangename verrassingen. Onder de vogelvoederplaats komen er spontaan een handvol zonnebloemen uit! 

dinsdag 7 juli 2015

Terugblik op de laatste schooldag

Een week geleden was het de laatste schooldag van ons eerste schooljaar als ouders. Te veel gedachten schieten door mijn hoofd als ik aan het voorbije jaar denk. Hoe trots ik ben op onze kleine man. Hoe veel hij gegroeid is.

En dat allemaal onder de vleugels van de kleuterjuf. Dus was een bedankje zeker op zijn plaats.

Ik ging voor de klassieke beker/mok/tas. Alleen was het niet de kant-en-klaar gekochte variant met "bedankt juf" erop, maar schreef ik er zelf in kalligrafie een gedicht op van Sukha Amsterdam. Ik volg namelijk niet-zo-stiekem juf Nele haar pinterest bord en merkte dat ze die gedichtjes nogal leuk vond ;-)


zondag 5 juli 2015

frambozen op Oma's verjaardag



Vandaag werd mijn mama, de oma van Tibe & Frauke (en nog 8 andere kleinkinderen), 70 jaar. Hip hoi!
Geen klassieke taart, en ook geen 70 kaarsjes. Maar ik besloot een klassieker van mijn schoonzus aan te passen: het frambozendessert. Dat is: een laag speculaas, een laag mascarpone (mét room, ugh!), en een laag frambozen.
Aangezien noch mijn mama - feestvarken van dienst - noch ik zuivel mogen eten, besloot ik een plantaardige variant te maken. En het dan helemaal aan te passen aan mijn tarwevrij dieet.

Ik heb niet geproefd tijdens het maakproces dus het was extra spannend toen mijn dessert op tafel kwam (en het moest opnemen tegen de heerlijke cake van mijn nichtje). Gelukkig waren de reacties unaniem positief. Alleen kan ik het recept nog niet delen aangezien de korst zo hard was dat er amper door gesneden kon worden (maar voor de tanden was het best te doen).


Nu ben ik genoodzaakt om nog eens dat dessert te maken (oh, wat een kwelling, zeker aangezien ik het ook zal moeten opeten :-D).
En dan pas ik ook de hoeveelheden aan, want 't was gewoon veel te weinig!