zondag 26 februari 2017

Wat te doen met bouwafval (van een bio-ecologische verbouwing) en de 'doopsuiker': Deel 2

Bloembommen!
Guerilla Flowering!

Tibe en ik maakten kleine balletjes met de leem, en mengden er de bloemenzaadjes van Frauke's geboorte onder.




Gisteren, op de verjaardag van Frauke en Thomas, gingen we enkele braakliggende terreinen bombarderen met de 'bommen'.





Ik ben zo nieuwsgierig wanneer we het eerste resultaat gaan zien!

woensdag 22 februari 2017

Bingo!

Binnenkort trekt manlief weer naar het warme Spanje op expeditie. Ik begon lichtjes de druk op te drijven om  te zorgen dat het huis tegen dan "af" was. Hij maakte er zijn eigen deadline van: als verjaardagscadeau zorgde hij dat Het Leemniscaat onze buitengevel zou komen pleisteren met traskalk.

Nu herinner je je misschien nog het geval met het ingeleemde stopcontact. Laat me u zeggen: we klokten af op niet minder dan vijf - VIJF - ingeleemde stopcontacten. Niet dat we hen dat kwalijk nemen, de eerste laag leem werd er aan een hels tempo door gewerkt om op vier uur alle leem ertegen te krijgen. Ze hadden namelijk lichtjes over het hoofd gezien dat we al in het huis wonen (met twee kinderen) en het dus niet echt te doen was om ons 4 dagen in de modder te laten zitten tot ze verder konden werken. 
Daarbij was het nog wel dolle pret, die zoektocht naar de verstopte stopcontacten.

Dus, nu vrijdag verwachten we Het Leemniscaat opnieuw. En nu ben ik voorbereid. Samen met Tibe bracht ik de stopcontacten en aanverwanten in kaart. 
Letterlijk.
We maakten er een bingo-spel van.


Tibe tekende en knipte de kaartjes, ik deed de belettering (een tekende het logo van Het Leemniscaat over). 
We zijn er klaar voor. 
De vraag is alleen: wie gaat er winnen? 


donderdag 16 februari 2017

Wat te doen met bouwafval (van een bio-ecologische verbouwing) en de 'doopsuiker' van je dochter? (Deel 1)

Ik kan me niet inbeelden wat je doet in een traditionele bouw. Wat doe je met al je bouwafval? De overschotten? Niet dat wij nooit afval van traditionele materialen hebben - ja, ook bij ons is er wel ergens wat pur gebruikt, en hebben we ook beton en cement verwerkt. Maar als je nog goeie argumenten nodig hebt om bio-ecologisch te verbouwen, is het dit wel:
Wat doe je met een hele berg bouwafval (uit een bio-ecologische verbouwing)? En wat doet die 'doopsuiker' van je jongste daarbij?


Het is niet bepaald 'doopsuiker', want 1. Frauke is niet gedoopt en 2. het is geen suiker, maar bloemenzaad. Dus misschien is 'geboortepresentje' een beter woord? Alleszins, we hebben nog wel wat overschot van het bloemenzaad. En we hebben nog een hele berg overschot van toen ze kwamen lemen. Die berg ligt gewoon in de tuin, en weet je wat het leuke daaraan is? Dat ìs ook gewoon tuin!


Dus toen het gisteren zo'n ongelooflijk zalig lenteweertje was, vond ik het een ideaal moment om die hele hoop leem te verspreiden in de tuin. Hij is ondertussen nog maar half verspreid, maar die stukken hebben al een heel specifiek doel gekregen:

Het is de ideale voedingsbodem (allez, dat hoop ik toch) om het bloemenzaad van Frauke's geboorte in te verspreiden.

Nu we eindelijk zicht hebben vanuit ons huis op onze tuin, merkte ik deze zomer dat er wel wat aanpassingen aan mijn tuinschetsen nodig waren. Ik kreeg het idee om ons verhoogd terras te omranden met een strook bloemenweide. Sinds gisteren ligt die bloemenweide dus klaar om te bloeien!


Ook de overschot van de kalkhennep die we in het voorjaar plaatsten, kreeg meteen een nieuwe bestemming in de tuin en kon dienen als voedingsbodem voor 2 hortensia's, en werd gebruikt als mulchlaag voor een stuk tuin dat ik opnieuw zou aanleggen. Ondertussen is die mulchlaag verteerd en kan ik dus lekker beginnen bloemen en planten aanplanten!

Hoe zalig is het dat je overschotten van je huis gewoon in de tuin kan gebruiken? Het is een beetje het omgekeerde van moestuinieren, waar je de vruchten van je tuin in huis verwerkt...


maandag 6 februari 2017

Een huis om in te klimmen...

Het was eigenlijk als een grap bedoeld. Anderhalf jaar geleden postte één van onze helpende handen - of beter handige helpers? - een filmpje op mijn Facebook. Ik zag een kleuter, hangend in een klimharnas een klimmuur opklauteren, in haar eigen huiskamer.
Of dat niks voor ons huis-in-aanbouw was, vroeg de handige helper.
Ik weet niet welke reactie hij verwacht had, maar ik dacht spontaan "oeh ja!", en toen manlief het filmpje te zien kreeg, ging het van "waaw geweldig!".
Niet veel later was het al "waarom niet?" en "mm, waar past die klimmuur?"

Elke keer als we een verjaardagsfeestje voor onze kindjes houden, vragen we om (geheel vrijblijvend) samen te leggen voor een iets groter of duurder cadeau. Zo vermijd je een hele berg speelgoed waar je echt geen blijf mee weet.
En aangezien we dit jaar besloten het verjaardagsfeestje voor Frauke en Tibe samen te houden, besloten we ook samen te leggen voor één
heel
groot
cadeau.

De werken in huis lagen even stil, de voorbije weken, want manlief trof alle voorbereidingen voor dat hele grote cadeau.

Zo komt het dat we, nog geen anderhalf jaar na het filmpje op Facebook, een 5,5 m hoge klimmuur in huis hebben...






maandag 30 januari 2017

Op de valreep, of ruim op tijd?

Is het nog niet te laat? Om gelukkig nieuwjaar te wensen aan iedereen? Om te leuteren over goede voornemens, of toch maar niet?

Ik begon het te missen, schrijven op de blog. De laatste maanden schreef ik bijna uitsluitend over de verbouwing, en toen die -half noodgedwongen- winterstop zich aankondigde, wist ik opeens niets meer te vertellen.
Nochtans had ik kunnen vertellen over onze deadline die we haalden: we waren voor het allereerst gastheer en gastvrouw op het kerstfeest met mijn familie, in ons 'nieuwe' huis!
Of ik had kunnen vertellen over hoe mijn mama en ik een volledig plantaardig kerstmenu samenstelden voor de hele familie (waar mijn zus een voorgerechtje met yoghurt en mijn schoonzus een nagerecht met mascarpone aan toevoegden). En dat de hele familie gesmuld heeft. Ja, een overwegend plantaardig kerstfeest voor een overwegend niet-vegetarische familie: het kan! (En dat is zelfs iets om trots op te zijn.)
Of ik had gewoon kunnen vertellen hoe gezellig we het oude jaar afsloten, genietend van al dat harde werk, in ons lekker warme nest. Maar om de ene of de andere reden vloeide het niet uit mijn spreekwoordelijke pen en jaag ik het er hierboven in enkele zinnen door.

Maar dus, ik mis het schrijven hier. En aangezien we nog niet (echt) terug in gang geschoten zijn met de verbouwing, waarover moet ik dan wel vertellen?

Misschien over die goede voornemens, die ik eigenlijk nooit maak. Of ik maak ze wél, maar meestal niet bij het begin van het nieuwe jaar. Wel gewoon als het nodig is. En per toeval viel er nu eentje bijna samen met nieuwjaar. Een week na de start van 2017 begon ik een 'doodle diary' bij te houden.

Nu is de eerste maand ingeblikt: vier weken doodle diary.

die keer dat ik hals over kop begon te tekenen. Het einde van de kerstvakantie was in zicht
en ik had dringend nood aan me-time... de kindjes, vlooien en muizen maakten me zot... 

Die keer dat ze een storm voorspeld hadden die maar niet kwam, dat mijn dochter zindelijk was
en dat ik hals over kop (mm... zie ik al een patroon?) begon met lessen luchtacro.

Die keer dat Tibe 5 jaar werd, en ik voor zijn school een ballet-act deed als bloemenmeisje...
in de vrieskou.

Die keer dat mijn benen er als giraffenbenen uitzagen na een les luchtacro, dat de bijen
onze tuin vol gescheten hadden na hun eerste reinigingsvlucht, dat ik vruchteloze pogingen ondernam
om te zeefdrukken en dat het zo hard kriebelde om terug in de tuin te werken.




zondag 18 december 2016

Puzzelstukjes

Soms vallen de puzzelstukjes in elkaar. Dat kan een puzzel van Het Leven zijn, of toch een fase ervan. Of een puzzel van Banale Dingen.
Met veel geduld puzzelden we de laatste jaren aan zoiets banaals als een zetel. En gisteren viel het laatste stukje op z'n plaats.

Eerste stukje
Jaren geleden gingen we op zoek naar een betaalbare, toffe zetel. Natuurlijk kwamen we in Ikea terecht (en eigenlijk nergens anders). We keken, gingen zitten, kozen uit, betaalden en sleutelden. En vanaf die dag zijn we eigenlijk niet helemaal tevreden met onze zetel. Want, ik geef het toe, echt uitgebreid hadden we hem niet getest. Ik ging er niet met mijn voeten in zitten, zoals ik bijna altijd doe in een zetel. We gingen er niet in liggen - niet alleen en niet samen. We gingen er zelfs niet in hangen.
Dus toen we die dingen thuis allemaal wél deden, bleek het nogal een teleurstelling. Alleen ik slaagde erin om een 'zitput' te maken waar alleen mijn billen in pasten. Thomas nam vaak z'n toevlucht tot... de grond.

Tweede stukje
Toen ik zwanger terug kwam van Australië, moést en zou er een comfortabele zetel in de plaats komen. En wel meteen. We trokken dus terug naar Ikea. We keken, gingen zitten, liggen, hangen, kozen uit, keken in het koophoekje, vonden een afslag-exemplaar van de zetel die we in gedachten hadden (maar zonder hoes), bestelden een hoes na, en klaar is kees. We stockeerden de hoesloze zetel op zolder en wachtten af: vier weken en dan zou de hoes onze zetel compleet maken.
Een maand ging voorbij, en ik voelde het al in mijn kleine teen ofzo. Die hoes zou niet geleverd worden.
En mijn kleine teen had gelijk. De bestelling was zelfs compleet zoek geraakt in de systemen van Ikea. Dus werd de hoes nog eens besteld. En nog eens wachtten we geduldig, vier weken, op een hoes.

Die weer niet kwam.
En nog een keer niet.

Na drie maanden laadden we de hoesloze zetel in onze auto, brachten hem terug, vroegen (en kregen) vriendelijk ons geld terug en na wat zwanger gezeur en geklaag over hoe die zetel me toch hoog oplopende osteopathie-rekeningen bezorgde, ontfutselden we nog een tegoedbon voor het geleden ongemak.

We kwamen terug thuis en teleurgesteld nestelde ik me in mijn zitput.

Derde stukje
Ik was nog niet lang bevallen van Frauke toen ik een mailtje kreeg van een oud-klasgenootje uit het middelbaar. Om me proficiat te wensen met Frauke. En of ik een zetel wilde hebben, want ze ging verhuizen en hun zetel paste niet meer in hun interieur.
Mijn hart begon al sneller te slaan want als die vraag aan mij gesteld werd, zou het wel een bijzondere zetel moeten zijn. En ja hoor, het bleek zo'n art deco-achtige zetel te zijn! En ook al was er vele jaren in en rond de zetel geleefd, hij zat hemels beter dan onze Ikea-zetel.
Het feit dat we een aantal - professionele en minder professionele - meubelstoffeerders kennen deed ons geen seconde twijfelen om die oude zetel in ons gezinnetje op te nemen.


Vierde stukje
Vrienden van mijn zus hebben een design interieurstoffen winkel, of hoe omschrijf je zoiets. Ik wist dat ze regelmatig een stockverkoop van stoffen deden, omdat mijn zus namelijk nogal veel schone, zelfgemaakte kussens in huis heeft. Allemaal met stoffen uit die winkel. Dus deed ik een oproep aan mijn zus: 'laat me weten als ze dat nog eens doen, ik heb een hele zetel te stofferen!'
En weer een teleurstelling: dat er net een uitverkoop geweest was. En dat ze dat maar om de twee jaar doen...
Maar enkele maanden later kreeg ik het heuglijke nieuws dat de winkel van Brussel naar Gent zou verhuizen, en ze dus een volledige stockverkoop zouden houden. Ik baande me een weg door een ijsregen en een belegerd Brussel (enkele dagen na de aanslag in Parijs, namelijk),  en ik snuisterde door een hele hoop stoffen. Ik paste de beelden in mijn hoofd aan die zich al lang gevormd hadden van hoe de zetel eruit zou zien, en puzzelde een hele hoop stoffen bij elkaar. Het zou een "mix 'n' match" zetel worden, dat stond al vast. Want voor 22 euro aan kwaliteitsvolle stoffen voor een grote zetel, een armstoeltje en hier en daar nog een kussen, moest je alvast niet zeuren.

En dan begon de ontmanteling van de oude zetel. En het opbouwen ervan lieten we over aan een professional. Met mijn allegaartje aan stoffen ("... En de knoopjes allemaal in een verschillend kleurtje!" - "Ben je zeker? Maar echt? Je bent zeker?!").





En gisteren viel het allerlaatste puzzelstukje op z'n plaats. Een zetel, waar we geduldig op gewacht hebben. En die we dubbel en dik de moeite waard vinden!

En ja hoor, ik daag het lot uit door net nu aan zindelijkheidstraining te beginnen bij Frauke... 


De knoopjes hebben allemaal een andere kleur! Alleen zie je dat niet goed, omdat ze zo diep zitten...

Mix 'n' Match

Mix 'n' Match



Mix 'n' Match

vrijdag 16 december 2016

Uitstelgedrag of rijpingsproces

Mijn hoofd zit vol. Boordevol ideeën, plannen en zotte projecten. Ik heb ondertussen geleerd om veel van die ideeën een plaatsje te geven in mijn hoofd en ze er pas uit te halen als de tijd rijp is. Anders raak ik enorm gefrustreerd, maar het is gewoon onmogelijk om alles NU af te handelen.

Soms weet ik niet meer wanneer een idee me besloop. Dan weet ik alleen nog dat het er geduldig zit, in mijn hoofd. Omringd door honderden andere ideeën, geduldig wachtend tot het eruit mag komen. Een rijpingsproces, als het ware.

Onderstaand idee zat zo al een jaar of 4, misschien langer, in mijn hoofd. Een eerste ruwe, kleine schets stond al een jaar of 3 op papier. En dan plots, komt alles in een stroomversnelling. Dan slaag ik er toch in om opeens tegen een deadline aan te werken. Want wist ik niet al weken op voorhand dat de afwerkingslaag van de leem zou komen? Dat dat hét cruciale moment was om mijn plan ten uitvoer te brengen? Dit ruikt eerder naar uitstelgedrag...

Op de avond voor ze kwamen lemen maakte ik eindelijk mijn definitieve schets op ware grootte, en twee dagen later begon ik eraan. Na een 5-tal uren werk en 2 sponsbeurten, is dit het resultaat...




Zo. Nu weet iedereen dat het hier vonken geeft als er ten huize Sig!s gekust wordt. Anders krijgen we onze kachel niet aan.

Ik dacht te wachten om dit te posten tot ik mijn timelapsefilmpje af had. Maar aangezien dat nogal geknoei is, gaan we daar niet meer op wachten. Wie weet deel ik het later nog wel eens...