donderdag 9 juni 2016

De bio-ecologische verbouwing: kalkhennep en foto's!

Gisteren ging de laatste kalkhennep in ons huis: de vloer werd dicht gestort! Eindelijk nam ik de tijd om ook eens wat fotootjes te trekken van het hele werkproces...








maandag 6 juni 2016

De bio-ecologische verbouwing, of het community-bouwen...

Bio-ecologisch verbouwen... 't is heel wat meer dan enkel natuurlijke materialen gebruiken en goed isoleren. Het is ook heel wat meer dan een levenswijze waar we zelf voor kiezen (waar je zover in kan gaan als je zelf wil... veggie, plantaardig, afvalarm, enkel tweedehands, ethisch/biologisch verantwoorde kledij, ...)
Bij bio-ecologisch bouwen heb je verschillende mogelijkheden. Ofwel hebben bouwheer en/of bouwvrouw een pak geld en moeten ze niet kijken op een centje meer of minder, en besteden ze alles uit aan de aannemer. Ofwel hebben ze geen pak geld maar wel twee (paar) rechterhanden en doen ze zoveel mogelijk zelf, al dan niet samen met de aannemer. De materialen lenen zich ertoe om zoveel mogelijk zelf te doen, dus dat valt al mee!

Alleen zijn er soms van die "werkjes" die ofwel heel veel tijd vragen om alleen te doen, ofwel heel veel man(vrouw)kracht. De kalkhennep van de voorbije dagen was zo'n werkje. En dan bedacht ik me: bio-ecologisch bouwen is een community-bouwen. Ik hoorde mensen vertellen waarbij de hele straat regelmatig kwam helpen om mee te bouwen aan hun huis. Zelf hebben we het geleerd op workshops waarbij allerlei wildvreemden gewoon samen de handen uit de mouwen steken bij andere gepassioneerde bio-bouwers. En als je al dat volk niet bijeen krijgt? Dan ken ik ook mensen die gewoon de tijd nemen en er maanden over doen om de kalkhennep in de muren te krijgen.*




Laten we eerlijk zijn, het was niet makkelijk om de voorbije dagen deze community bijeen te krijgen. Verdeeld over de voorbije 6 dagen kwamen er niet minder dan 17 mensen helpen. Velen van hen kwamen meerdere dagen.

Ik schreef het eerder al: deze verbouwing brengt mensen dichterbij.

Vandaag om 15u05, met dank aan al die mensen, stampte ik het laatste stukje kalkhennep in onze gevel.


Nu rest ons alleen de vloer nog. Alleen jammer dat de kalkhennep op was. En de levering niet morgen, maar woensdag pas kan plaats vinden.

Gelukkig staat er al weer volk te springen om mee te komen helpen!



*In het 'oude' huis heb ik op deze manier de leem geplaatst. Kamer per kamer, betonmolen per betonmolen, emmertje per emmertje. Ach, toen hadden we nog geen kinderen!

donderdag 2 juni 2016

De Bio-ecologische verbouwing: Kalk Hennep!

Toen we negen jaar geleden droomden van ons strobalen huis, was er altijd één stoorzender in onze dagdromen. Hoe maak je in 's hemelsnaam de aansluiting tussen een strobalen muur en een bestaande muur, waar je tegen aan bouwt? Concreet: onze achterbouw is een gesloten bebouwing. De strobalen zouden dus aan beide zijden tegen de muur van de buren gestapeld en geperst moeten worden, maar hoe moet je dat dan waterdicht en schimmelvrij enzo krijgen?

Gelukkig hebben we er zo lang over gedaan, want tussen de start van de verbouwing van het 'oude' huis en de start van de achterbouw lagen zoveel jaren dat onze architect voldoende tijd had om nieuwe technieken te leren: kalkhennep isolatie!

Maandag begonnen we erraan. De Engelse term hempcrete omschrijft eigenlijk beter waar het om gaat. Het is een soort beton die je zelf maakt van hennepvezels en kalk. Die mix wordt gestort in een bekisting en wordt met de hand aangestampt. Het eindresultaat valt een beetje te vergelijken met poriënbeton (ofte ytong-steen), maar dan in één geheel.


Het is een vrij arbeidsintensief proces: de mix wordt ter plekke gemengd in een soort chape-machine, die wordt leeg gemaakt in kruiwagens, gestort op een grote hoop, overgeladen in grote emmers, gedragen naar de juiste plaats en gestort in de muur. En dan wordt het geheel met de hand aangestampt.

Ondanks het arbeidsintensieve heeft het vele voordelen: Het is niet bepaald moeilijk, dus je kan het zelf doen / Het is een bouwmateriaal én isolatiemateriaal in één, je hebt dus twee vliegen in één klap / het is een pak gezonder dan beton of andere klassieke bouw- en isolatiematerialen, en het zorgt dus mee voor een gezond binnenklimaat / het kan ook als chape gebruikt worden.


Het materiaal is zowel binnen als buiten te gebruiken. Bij ons vormt het de isolatie van onze zijgevel (buitenzijde), de "chape" voor de vloer en de muuropbouw van de twee zijmuren, die aansluiten op de muren van onze buren. Zij kunnen op deze manier lekker mee genieten van een extra dik pak isolatie van hun huis! (graag gedaan!)


En de tussenstand van de voorbije dagen: de muren van de achterbouw zijn helemaal klaar! Het is ongelooflijk hoeveel effect de opvulling van je muren heeft voor een echt "huis"-gevoel...

Wat rest er nog? De isolatie van de zijgevel, een klein stukje garagemuur en de vloer. We hoopten alles op één week klaar te krijgen, maar ondertussen hebben we al door dat Thomas z'n deadlines niet altijd even realistisch zijn... (lees hier, puntje twee...)




donderdag 26 mei 2016

De Bio-ecologische verbouwing: een dagje zee

Het was een strakke deadline, de dag van gisteren. We hadden die deadline pas na het weekend verwacht. Vorige week zat manlief nog een weekje in het buitenland te herbronnen, en ondertussen kwamen er nog enkele onvoorziene omstandigheden bij. 

Maar dus, we zijn er geraakt. En voor het eerst in deze fase van bouwen heb ik zelf ook enkele dagen kunnen/moeten meedraaien. Op de valreep was alles dus klaar om gisteren de schelpen te laten komen.


Onze houtskelet is als een soort paalwoning gebouwd. En nu is alles tussen de grond en de onderkant van de balken opgespoten met schelpen, net als een strook naast het bestaande huis.

Schelpen zijn een afvalproduct. Op regelmatige basis ontstaan er op vaarroutes schelpenbanken: dat zijn zandbanken maar dan gemaakt van schelpen. En die moeten dan geruimd worden, want ze liggen in de weg van schepen. De schelpen worden weggegraven en worden op zee, met zeewater, gespoeld. Daarna worden ze aan land nog een keer nagespoeld. En dat is alles.


Schelpen hebben geen capillaire werking: ze gaan dus niet als een spons grondwater naar boven "zuigen". Maar schelpen zijn ook stabiel en - buiten een gebroken schelp hier en daar - niet samendrukbaar. Het is een ideale buffer tussen de ondergrond en alles wat daarboven komt. Last but not least zorgen ze voor een stilstaande luchtlaag, en zijn ze dus isolerend.


Schelpen dus. Gisterenochtend om 8u begonnen ze eraan. Een tankwagen vol schelpen voor de deur en een dikke darm ons huis binnen. Een half uur later lag alles vol.


En nu ruikt ons hele huis naar de zee. En om schelpjes te zoeken hoeven we ook niet meer op vakantie!


dinsdag 10 mei 2016

Het drinken van de bijtjes

Eén van onze tuinprojectjes is het houden van bijen. Thomas imkert er op los, en ik denk (en binnenkort: leer) gezellig mee.
Wist je dat bijtjes ook moeten drinken? Heel logisch eigenlijk, maar ik stond er nooit bij stil tot onze buren voorbije zomer lieten weten dat hun zwembadje vol bijen zat!

Na onze lange druilerige winter klonk er weer een vriendelijke - maar toch dwingende - gil: de zandbak van de buren was door de onophoudelijke regen veranderd in een zwembad. En de bijtjes hadden weer dorst...

Nu dromen Thomas en ik al lang van een waterpartijtje in de tuin. Of ik dacht toch dat we daar samen over droomden. Toen ik bij de eerste prille zonnestralen mijn kruidenspiraal begon af te breken*, kreeg ik een ingeving: hiér hoort een vijvertje! Ik liet het meteen aan manlief weten (die op dat moment op het dak zat) en ik kreeg bijna de huid vol gescholden. 
Iets in de aard van
Zot!
Wete gij wel hoeveel werk dat is?!
Wie gaat dat allemaal doen?
Gene vijver in onze tuin!
Niks daarvan!

Ik was een beetje verbaasd, want we hadden daar toch samen over gedagdroomd? Maar om de ene of de andere reden gaf dat dak een beetje boosaardige vibes af en moest manlief er opeens niks, maar dan ook helemaal niks meer van weten.

Tot ik zei "Jamaar, en de bijtjes dan? Die moeten toch drinken?"

Een week later had ik mijn kruidenspiraal afgegraven, had ik uit de achtertuin van de buurvrouw een verwaarloosde voorgevormde vijver gevist die gemaakt leek voor het ex-kruidenspiraal-plekje, kon ik bij een dorpsgenoot een reeks vijverplant-stekjes gaan halen, én zagen we zelfs bijtjes drinken van onze vijver.

De vijver zelf heeft al enkele metamorfoses ondergaan in de maand dat die er staat (af en toe zal ik je daar wat over vertellen). Zo zag ie er een maand geleden uit, toen hij net geplaatst was:



*(ik was het beu om elk jaar opnieuw de kruidenspiraal op te bouwen. Het woekerende en allesverwoestende gras liet de gestapelde kasseien altijd instorten...)


donderdag 28 april 2016

Vol verwachting voor de zomer

Wij kijken hier vol verwachting uit naar de zomer.
Niet alleen omdat het zo'n druilerige winter is geweest.
Niet omdat het elke dag geregend heeft, zo lijkt het.

Maar omdat onze achterbouw dan muren, ramen en een dak zal hebben.

Zeven jaar speelde het grootste deel van ons leven zich af in twee kleine ruimtes. Onze keuken/eetkamer van 4 x 2,5m en onze living van 4 x 4m. Daarin koken we, eten we, spelen we, werken we, leven we. Al het speelgoed van de kinderen staat er, het is mijn atelier, we lezen er boeken. We doen er de was en de plas en de afwas. En dan nam ik er nog eens twee katten bij ook.

En dat ging allemaal. Sterker nog, moesten we vorig jaar niet plots aan de achterbouw begonnen zijn, dan zou het nu nog steeds goed gaan.


Maar nu kan het niet snel genoeg gaan.

Ken je dat gevoel, als je dringend moet plassen? Maar dan écht héél dringend? Dat gevoel wanneer je dan een wc ziet en het water je in de ogen stroomt. Je houdt het bijna niet meer, gewoon omdat je die wc ziet?

Wel, dat gevoel heb ik nu ook met onze achterbouw. We zitten in die kleine ruimte. We zien de grote ruimte steeds meer vorm krijgen. Maar we kunnen er nog niet in.

Het water stroomt ervan in mijn ogen...


dinsdag 26 april 2016

Komt dat zien, komt dat zien!


Naast verbouwen (geen nood, er komen nog updates aan!), tuinieren (geen nood, er komen nog updates aan!), werken, eten, slapen (er is beterschap!) en voor de kindjes zorgen, maken we hier ook nog tijd om tentoon te stellen.

Samen met mede-kopje Katia van Het Kopjescollectief boksten we een tentoonstelling in elkaar. Poëzie van Katia, kalligrafie en illustraties van Sig!s. En kopjes (bordjes, ondertasjes, kommen, taartschotels, ...)

Komt dat zien, komt dat zien, nog tot 19 mei in het GC Den Breugel in Haacht! (wel enkel tijdens de openingsuren van het gemeentehuis, ma-do van 9 tot 17u, di tot 19u, vrij van 9-13u)

Wie meer over ons wil lezen, kan dat hier doen!