zondag 25 januari 2015

Het vroege verjaardagskado

Over een maandje verjaar ik. Maar aangezien ook baby nr. 2 ten huize Sig!s verwacht wordt rond die tijd, kreeg ik nu al een vervroegd verjaardagskado!

Op Pinterest kwam ik een hele tijd geleden dit tegen. Dat wou ik ook!



Toen ik begon te zagen dat manlief een lichtbak voor mij moest maken, en ik deze foto liet zien, was hij ook meteen verkocht. We begonnen te zoeken naar oude schoolbankjes (mijn mama had er eentje staan maar was er zelf te gehecht aan...)

Enkele weken later waren we 4 schoolbankjes rijker (eentje voor mij, eentje voor elk kind, en dat vierde bankje dat overbleef bij de verkoper kon ik dan toch niet moederziel alleen laten staan?!)

En nog een paar dagen later, was het dit:




Juij! Ik heb mijn eigen coole lichtbak, ingebouwd in een oud schoolbankje!

maandag 19 januari 2015

Birthdayboy

Dit weekend vierden we feest. Onze kleine man wordt deze week 3 jaar!


En naast onze traditionele wafeltjes, bakte Thomas ook een wortelcake (uit Puur en vegetarisch. De keuken van Avalon).

Iedereen was verrast over die wortelcake (wat grappig is, want vorig jaar maakten ze ook en wegens zo'n groot succes toen, maakten we ze nu opnieuw. Maar iedereen is dat blijkbaar vergeten...)
Mijn broer nog het meest verrast: "Is dit nu wortelcake?! Waarom heeft niemand mij ooit gezegd dat dat zo lekker is? Dat is helemààl niet zoals in die mop met dat konijntje dat bij de bakker vraagt achter wortelcake (en dan zegt "bhei, da's vies hè!"). Dat konijntje had nog nooit van deze wortelcake geproefd!"

Thomas concludeerde op het einde van de avond dat dit waarschijnlijk zijn meest favoriete cake is. En het is het type cake dat aantoont dat veganistisch écht lekker kan zijn.

Hij moest eens weten dat ik ze nu net nog verbeterd heb. Ofte "gepimpt". Met veganistische slagroom. Of gewoon: opgeklopte kokos met wat kokosbloesemsuiker en vanille.

Hemels.



donderdag 15 januari 2015

De Eenling

Ken je dat? Een schuif vol verdwaalde, eenzame sokken? Wij hebben er hier ook zo één. Eenlingen, noemen wij ze hier.
Nu zit ik weer met een eenling.


De ander is niet verloren hoor, die is gewoon nog niet gemaakt.



vrijdag 9 januari 2015

Olifantenbroek

Een stukje uitnodiging voor Tibe z'n derde verjaardagsfeestje...


en dan bedacht ik mij dat ik nog niets verteld heb over de broek die hij aanheeft.



Gemaakt tijdens het Femma Naaisalon (ideale formule: samen naaien, een ervaren naaister in de buurt, maar wel gewoon aan je eigen projecten werken)

En dan zijn er zo van die mensen bij je in de buurt zie iets zeggen als "als je toch een speciale zak wil, waarom dan geen olifant?"

Dus
kreeg de broek een olifantenzak.


De broek is ook gevoerd, want na de eerste pasbeurt bleek het nogal een prikkestof te zijn...

vrijdag 2 januari 2015

De draad

Een nieuw jaar, nieuwe voornemens. Dit keer: opnieuw de draad oppikken op deze blog. Ik heb ongeveer een half jaar getwijfeld wat ik ermee zou aanvangen. Stoppen of doorgaan? En opeens leek het nieuwe jaar me een goed moment om verder te doen. Dus ga ik dat een kans geven.

De voorbije maanden waren beladen. Opnieuw zwanger (jeej!): ziek, futloos, een zeurpiet. Maar vreemd genoeg, tegelijkertijd: bakken nieuwe creativiteit. Zo gaf ik het breien nog eens een kans. Een laatste kans, besloot ik. Als ik nu niet écht aan het breien zou gaan, dan geef ik het op. En ik besloot het dan maar meteen goed aan te pakken (een mens kan maar zoveel sjaals en mutsen hebben, zeker als ik met gemak 10 jaar doe met één exemplaar). Dus breide ik een kruippakje voor de koala (= de werknaam van de baby, aangezien we tijdens onze reis in Australië achter het prille begin van onze koala kwamen...).
En ik moet zeggen: het is gelukt. Het is niet het beste breiwerk, maar voor een eerste probeersel na drie jaar, en een eerste echte kledingstuk, ben ik er best trots op. (Eigenlijk zou ik precies telkens 3 mouwen en broekspijpen maken, aangezien het eerste altijd veel vaster gebreid is dan het tweede...).



En nu ben ik bezig aan een paar sokken voor mezelf. We zien wel hoe dat uitdraait. Ik zit nu aan het hielstuk en ik snap er niet al te veel van. Tips altijd welkom!
Maar later meer over die sokken. Hoop ik toch.

Alleszins, naast dat breien zijn er nog een hele hoop andere creatieve projecten gepasseerd waar ik later nog veel over kan vertellen. Maar nu is de tijd er nog niet helemaal rijp voor...

woensdag 31 december 2014

dinsdag 16 september 2014

Beestjes anno 2014, deel 2

Het gemis was er al lang, maar het besef dat ons huis en ons leven niet ideaal was om opnieuw een kat te nemen, was er ook. Toch liet ik regelmatig vallen dat ik oh zo graag terug een kat wou, na het overlijden/overrijden van Nanou, ondertussen ongeveer 4 jaar geleden.
Manlief troostte me regelmatig met de woorden: "na onze reis naar Australië nemen we terug een kat".
We waren nog niet lang terug of ik begon op internet een zoektocht naar poezenadoptie"bureaus". Er zijn er heel wat, maar om de ene of de andere reden sprak Het dierenthuisje uit Geel me wel aan. We brachten een bezoekje en daar werd het voor Thomas pas duidelijk dat ik nog meer plannen had... (hij wist alleen niet dat hij dat jaren geleden zélf in mijn hoofd had gestoken), ik wou namelijk per sé 2 katten in huis nemen.
En zo keerden we huiswaarts met Rusty, een kattin van ongeveer een jaar oud, enorm aanhankelijk. En Dalí, een iets jongere kater die zelf nog maar een week bij het dierenthuisje was, en daar meteen gecastreerd was.

Rusty

Dalí

Na een paar dagen speelde de voorgeschiedenis van Rusty ons/haar al parten.  Ze was tot twee keer toe naar het asiel gestuurd omdat andere dieren in de buurt veel dominanter waren dan zij, en samenleven lukte niet. Blijkbaar ging ze dat niet nog een keer laten gebeuren. Ze vertrouwde Dalí voor geen haar (ook al bleek er in het dierenthuisje niet echt een probleem te zijn) en liet hem niet in haar buurt. Ze verstopte zich in de keuken.
Na een paar dagen bleek ook dat Dalí een zorgenkindje was. De castratie genas niet zoals het moest. Op een zaterdagochtend gingen we dan naar de eerste de beste dierenarts uit de buurt die spreekuur had. "Niks aan de hand, beetje iso betadine op en zorgen dat hij er af blijft.  Moest dat laatste een probleem zijn, kan je hem zo'n kraag aandoen."
Na een paar dagen niks beterschap en bleek die kraag geen hulp maar een marteling. Om een pas geadopteerde kat zoiets aan te doen (meerdere keren per dag, want we moesten ze wegens de grootte altijd uitdoen voor het eten) was dat hét recept voor het kweken van een haatrelatie. Na 5 minuten vloog de kraag uit en belde ik voor een tweede opinie naar onze oude vertrouwde dierenarts. Die hoorde aan mijn omschrijving meteen dat er iets niet klopte, raadde ons aan om er terug mee naar de dierenarts in Geel te gaan, en die nam Dalí met veel liefde terug onder handen: de zaadstreng bleek naar buiten gekomen te zijn. Niks te onschuldige irritatie van de wonde dus.
Een dag later kregen we een andere kat terug: vrolijk en speels, en god zij dank ook heel aanhankelijk.
Ondertussen gaan onze twee poezen graag op ontdekking in de tuin. Voor Rusty is het haar nieuwe toevluchtsoord, we zien haar amper nog binnen. Dalí gaat er volop ravotten, maar is veel liever binnen. Het is overduidelijk dat hij het zo jammer vindt dat Rusty hem op afstand houdt.

Tibe vindt de katten geweldig. De manier hoe hij met hen om gaat, tegen hen vertelt en hen terecht wijst, is zalig om zien. Alleen jammer dat ook hij Dalí niet vertrouwt, want Dalí wil ook graag met hem spelen. Maar dat komt bijna altijd als een regelrechte aanval over.

We moeten dus allemaal nog ons plaatsje vinden met deze gezinsuitbreiding.  Hopelijk komt het allemaal vlot op z'n pootjes terecht...